Malupit na Katotohanan Ukol sa Bullying

Bullying, Anyo ng Krimen

Kami'y mga estudyante na naglalayong mailathala ang krimeng nakatago sa likod ng mapangaping pamamaraan. Sadyang nakakalungkot ang pangyayaring nasaksihan at naranasan ko. Pagkatao'y natapakan at nadudumihan, kung minsan pa ay humahantong sa marahas na pamamaraan. Malakas laban sa mahina, madalas nating naririnig. Bakit kaya ganito? Ako'y napabilang sa mga mahihina habang ang malalakas ay patuloy kaming sinasadlak sa kahihiyan. Mahirap bang matamo ang sinasabi ng ating Panginoon na ang tao'y pantay pantay.,walang nasa itaas, walang nasa ibaba. Sa aking mga napagtanto, pagitan ng mga tao'y sadyang magkalayo. Ang mga malalakas ay nagpapakasaya samantalang mga mahihina'y nagdurusa. Ito'y problema sa ating lipunan ngunit hindi nasosolusyonan. Nasaan ang sinasabi ng ating pamahalaan na ang lipunan ay bibigyan ng kaayusan at kapayapaan? Kung sa aming eskwelahan pa lamang ay hindi na nila maaksyunan?

Ayon sa aking mga karanasan, normal na lamang na makakita ng mga estudyante at kabataan na napapahamak dahil sa pambubully. Isa na nga rin ako sa mga naging biktima ng masamang paguugali ng kasalukuyang panahon. Naalala ko noon, kakatapak ko pa lamang sa highschool ngunit ang aking naranasan ay hindi katanggap-tanggap. Namulat na lamang ako sa mga pamamaraang nakakatapak sa aking pagkatao habang sila'y natutuwa sa kanilang ginagawa. Tinanong ko sa aking sarili, bakit ba ako'y walang kakayahan? Bakit hindi ako binigyan ng Panginoon ng talento upang ako'y maging matatag at malakas? Sadyang hindi makatarungan ang nagaganap sa aming paaralan pati na sa ating lipunan. Mga patunay sa karahasang aking napagdaanan ay mananatiling nakatatak sa aking katawan at isipan. Ako'y masuwerte pa nga dahil ang ilang mga nabiktima ay nababawian na ng buhay sa maling pamamaraan. Siguro ito'y isang sumpa sa ating lipunan dahil sa paglalapastangan natin sa Kanyang may nilikha.

Nang ako'y tumapak sa paaralang aking papasukan, pansin kong kakaiba ang kinikilos ng mga estudyanteng aking nakakasalubong. Bakas sa mga mukha ng ibang estudyante ang kasiyang kanilang nararamdaman. Ang iba naman ay kabaliktaran ng nauna. Punung-puno ng katatakutan ang itsuro at nalulungkot rin. Nang simulan ko ulit maglakad, lubos akong nagtaka nang may matagpuan akong kaguluhang nagaganap. Bilang isang taong may kakaibang enterpretasyon dito. Batang binubugbog at pinagtatawanan, isang kaawa-awang magaaral ang pinagtitiripan. Maraming tanong ang dumadaloy sa aking isipan. Katulad na lamang ng " Bakit nay ganitong nagaganap sa paaralang ito? Wala bang sumubok magsumbong kung ano na ang nangyayari? Bakit may mga ganitong bata na kung sino kung umasta? Sila bay may mga karanasang hindi nila matanggap at ninanais nila na makaganti? Samut-saring tanong na hindi ko malaman ang kasagutan. Doon ko na lamang napagtanto na kasama na ako sa sitwasyong tinutukoy ko.

Masayang karanasan ang aking inaasan sa paaralang ninanais. Nalaman kong ang lahaat ng tao sa mundo ay may kanya-kanyang karanasang hindi malilimutan. Kahit ang mga batang nabubully na napapahamak at mga nambubulling nagkakasala. Katulad kong nabully, nais ko mang gumanti ay hindi ko magawa dahil siguro ay pagod na ako at naaawa sa mga nambubully dahil sa nararamdamang tinatago-tago nila. Alam nating malalakas sila pero wala tayong alam sa mga naranasan at wala kayong karapatang husgahan sila. Lahat ng tao'y nagkakasala at lahat rin ay may karapatang magpatawad. Nagkamali man sila ay indi rin natin sila masisisi kung bakit ganoon sila. Nakasakit man o nakapatay man, sila pa rin ay nagkasala at dapat nilang harapin ang lahat ng kapalit ng kanilang ginawang kasalanan. Nasaktan man o napahamak dapat ay matuto tayong magpatawad dahil lahat naman ay nagkakasala at ang Diyos nga nagpapatawad, ikaw pa kayang taong nilikha lamang? Mabuting humingi ng tawad sa mga kasalanang nagwa at matutuo ring magpatawad upang sa ikatatahimik ng lahat.